Opgroeien in de betonnen satellietstad East Kilbride tijdens de jaren tachtig en negentig bood jongeren grofweg drie uitwegen: zelfdestructie, verdoving of muziek. Terwijl Jim en William Reid – broers uit dezelfde groeikern – destijds alle drie de opties uitprobeerden, kozen John-Paul en Gary Hughes voor de laatste. Hun route liep via de lokale underground, scharrige oefenruimtes en kleine projecten.
Helicon is inmiddels een decennium onderweg en combineert psychedelische rock met elektronica, cyclische ritmes en uitgerekte spanningscurves. De band opereert al jaren met een vaste kern en een wisselende schil. Aan traditionele songstructuren doen de Schotten niet en vocalen zijn diep verzonken in de textuur. Het Britse label Fuzz Club fungeert als vrijstaat voor psychedelica en is sinds 2017 de gedroomde Heimat voor Helicons collectieve trance. Arise is album nummer vier en glijdt met zijn zwaardere beats en nadrukkelijker ritmes dieper de elektronica in. Al Lover, de in Los Angeles gevestigde producer, was klankarchitect van dienst. Hij herschikte het materiaal met drumcomputers, samplers en dichtgestapelde, synthgedreven lagen. Het titelnummer vormt de aftrap en is het meest nondescript. Dat blijkt gelukkig niet richtinggevend, want daarna wordt de dynamiek elk nummer wat verder opgeschroefd. Tabula Rasa, Adjust The Dosage en We Don’t Belong escaleren tot Mogwai-proporties, zich gradueel een weg omhoog ellebogend uit het collectieve slib van de Clyde-vallei.
