Buzzcocks was eind jaren zeventig een van de leukste bands in de punk- en new wavegolf. Aanstekelijke gitaarliedjes met geestige teksten, lekker pittig gespeeld, maakten hun verzamelalbum Singles Going Steady tot een van de essentiële albums uit die tijd. Liedjes als Ever Fallen In Love, What Do I Get en Everybody’s Happy Nowadays worden nog altijd veel gestreamd.

Al die nummers kwamen van de hand van zanger/gitarist Pete Shelley, die helaas in 2018 is overleden. Sindsdien probeert bassist en mede-oprichter Steve Diggle de band overeind te houden. Hij was de tweede schrijver in de band en medeverantwoordelijk voor het hitje Why Can’t I Touch It. Op het album Attitude Adjustment, het twaalfde in de Buzzcocks-discografie, schrijft en zingt hij alle liedjes.

Qua vorm grijpen die terug op de eerste platen, met een hoog tempo, een muur van slaggitaren, een jengelend sologitaartje en melodieuze zang. Het Mancunian Engels van Steve Diggle klinkt sympathiek in liedjes als Queen Of The Scene en My Poetic Machine Gun, maar muzikaal blijft het in de middelmaat hangen. Zodat, vrij naar George Harrison, de conclusie toch moet zijn dat van een echte nieuwe Buzzcocks-plaat geen sprake kan zijn zolang Pete Shelley dood blijft.