Bij het verschijnen van August And Everything After in 1993 was er in de Nederlandse muziekpers de nodige twijfel over de levensvatbaarheid van Counting Crows. We hadden al R.E.M., The Tragically Hip, The Posies en nog een stuk of wat roestbruine gitaarbands. Het debuut van de Crows was bovendien op het eerste gehoor tamelijk zwaar en gedragen. Na de eerste optredens van de groep sloeg de balans echter al snel om. Zanger Adrian Duritz bleek een talent zoals je ze maar zelden ziet: een echte volksmenner, die de podiumuitvoeringen van zijn liedjes soms ver boven die op de plaat deed uitstijgen.

Bovendien werd Mr. Jones, een van de weinige uptempo nummers van het album, een heuse top 40-hit. Gaandeweg viel Nederland voor de verborgen charmes van August And Everything After. Want na een paar keer luisteren werd de plaat steeds beter en had niemand het meer over die andere gitaarbands. De Counting Crows vormden namelijk een op zichzelf staand muzikaal universum, dat stilistisch hooguit refereerde aan Amerikaanse iconen als Woody Guthrie, Bob Dylan en The Band. Na verloop van tijd kwam er ook tekening in de plaat. Behalve Mr. Jones zouden Round Here, Omaha, Rain King en Time And Time Again uitgroeien tot publieksfavorieten en dus blijvertjes in de liveset. De Deluxe Edition van August And Everything After biedt naast de geremasterde versie van het originele album een heldere registratie van het concert op 9 december 1994 in het Elysée Montmartre in Parijs, waarbij de band vrijwel het gehele album (Mr. Jones blijft helaas achterwege) live speelde. En, wel zo aardig, een aantal demo’s die de band maakte in de aanloop naar het album. Grootste verrassing is Shallow Days, hier zowel in een akoestische versie als in een banduitvoering. Een prachtig liedje dat, mits goed uitgewerkt en met de juiste zorg opgenomen, tot een van de hoogtepunten van het album had kunnen uitgroeien maar op de snijtafel is blijven liggen. Daarom zijn dit soort bijzondere heruitgaven nou zo aardig.