De Scousers van Stone presenteren zich nadrukkelijk als ‘ruwe diamant’, maar zijn dat allang niet meer. Ook wij grepen twee jaar terug al eens naar een edelsteenvergelijk: ‘De slijptol blijkt op Fear For A Lifetime, hun debuutalbum, ongebreideld te zijn losgegaan.’ Want wie de balans opmaakt, hoort dat opnames als Leave It Out en Waste uit hun formatieve periode – lees: onversneden razernij gepresenteerd in smeuïg Scouser-accent – inmiddels verder weg liggen dan de band suggereert.

Stone is geen hoekige postpunkband meer, maar een bloedcommerciële, potentiële hitfabriek. Ook op hun tweede album Autonomy excelleert Stone in melodieën die zo aanstekelijk zijn dat het woord ‘stadionanthem’ zich opdringt. Al helemaal in combinatie met het explosieve enthousiasme van zanger Fin Power (what’s in a name) en obligate rijmschema’s als ‘Down on my knees / I’m begging you please’ en wat tracks verderop ‘I’m begging you please / Set me free’. Toch slaat Stone met Autonomy ook een welkome brug naar hun vormende jaren, doordat ze meerdere ronkende gitaarlagen toevoegen en het verleden er hier en daar – soms letterlijk – bij slepen. Zo kennen we Money (Hope Ain’t Gone) al uit 2022. Never Again slaat na krap twee minuten radicaal en bijna schizofreen om van nu naar toen. Moulin Rouge wacht niet en duikt meteen de grimmige donkerte in. Deze wat ambivalente tweede plaat zet Stone sowieso op ramkoers richting een veel groter publiek.