In een vrij doorzichtige poging om zijn dochter Violet van het label nepo baby te ontdoen, voelde Dave Grohl zich tijdens de perstour rond het meest recente Foo Fighters-album een aantal keer genoodzaakt om te benadrukken dat hij absoluut geen hand in haar plotselinge succes had: hij wist niet eens dat ze een platendeal had! In hoeverre dat overdreven was, zullen we misschien nooit weten, dus zetten we maar de feiten op een rijtje: Violet Grohl is nét 20 jaar oud en brengt nu in de vorm van Be Sweet To Me een debuutplaat van net iets meer dan een half uur uit, gevuld met grotendeels puntige, schurende gitaarrock.
Om de onvermijdelijke vergelijking met de muziek van Grohl senior maar alvast uit de weg te gaan: junior lijkt vooral goed geluisterd te hebben naar platen waarop haar vader de drums voor zijn rekening nam. In het bijzonder het self-titled debuut van Them Crooked Vultures en Songs For The Deaf van Queens Of The Stone Age. Zo schuurt het begin van het vlammende Often Others wel héél dicht tegen Song For The Dead van QOTSA aan, maar hé, beter goed gejat dan slecht verzonnen.
Zelf citeert Grohl vooral The Breeders (voor wie ze binnenkort in New York het voorprogramma mag verzorgen) en PJ Harvey als invloeden, die allebei ook duidelijk hoorbaar zijn. Dan noteren we ook nog een handjevol tragere, atmosferische nummers die niet misstaan hadden op een plaat van Wolf Alice en is wel duidelijk dat deze plaat niet veel originaliteitsprijzen zal binnenslepen.
Wel luistert hij prima weg. Vooral het razendsnelle openingssalvo van vijf nummers die elk onder drie minuten inklokken is erg genietbaar, maar ook de ambitieuzere afsluiter Plastic Couch is behoorlijk geslaagd. Het zou geen kwaad kunnen als Grohl op een volgende plaat wat meer probeert haar eigen muzikale koers te varen, maar als visitekaartje is hier weinig op aan te merken.
