Vorig jaar waren een paar duizend Lowlandsgangers getuige van iets heel bijzonders. Nee, niet de Barbie-singalong, maar de wedergeboorte van Big Thief in de Bravo. Stonden ze daar opeens, de eeuwig ongrijpbare indie darlings uit Brooklyn, met een nieuwe bassist, twee drummers (!) en een handvol gloednieuwe songs.

Deze plotselinge reorganisatie volgde na een politiek getint meningsverschil met ex-bassist Max Oleartchik, die de band verliet. Overgebleven kernleden Adrianne Lenker en Buck Meek besloten op hun beurt een gloednieuwe richting in te slaan. Het resultaat is Double Infinity, Big Thiefs zesde studioalbum.

Dat begint waar het in de Bravo ophield: bij het fonkelende Incomprehensible. Openhartig worstelt Lenker met haar angst om ouder te worden, om zich uiteindelijk te verzoenen met het leven en alles wat daarbij hoort (‘How can anything that’s living be anything but true?’). Tegelijkertijd maken we kennis met de nieuwe sound, en die bruist ook al zo van het leven. De band klinkt gelaagder, gedetailleerder – vol subtiele elektronica, gorgelende eightiesgitaartjes en productionele ear candy.

Zo’n geluid ontstaat niet zomaar, er moest keihard voor gejamd worden. Urenlang sloot de band zichzelf op in de studio in Manhattan; jammen, jammen en nog eens jammen. En dat hoor je terug. Zowel in het virtuoze spel (zie de klaterende baslijnen in Words) als in de songwriting, die af en toe een beetje wordt overschaduwd door de focus op sound en textuur. Zo lijken Happy With You, titelsong Double Infinity en het psychedelische mantra No Fear eerder conceptuele schetsen dan echte, uitgewerkte songs.

Hierdoor is Double Infinity misschien niet de allerspannendste worp Big Thief-liedjes ooit. Maar mooi zijn ze wél. Melancholisch en hoopvol, met van die glinsterende refreinen die stuk voor stuk opgetild worden door de ruimtelijke productie. Dus waar maak je je in godsnaam druk om, Adrianne? Big Thief wordt prachtig oud, en dat verbaast natuurlijk helemaal niemand.

De nieuwe OOR

Pre-order ‘m hier.