Elke weldenkende ouder met hoogtevrees gebruikt de attractie Droomvlucht om onder Efteling-folteringen als de Baron en de Python uit te komen. Soit, je hangt ergens ver boven de grond in een gondel, maar in plaats van ondersteboven te worden gelanceerd richting de hel zweef je gemoedelijk door nevelsluiers omlaag langs mechanisch wuivende elfjes en andere onbedorven schaduwwezens.
Het albumdebuut Birding van de Londense (inmiddels) driemansformatie deary vormt de uitgelezen soundtrack voor dit faunenwoud, waar ook mosnimfen als The Moon And The Melodies en The Fauns zich thuisvoelen. De stem van Dottie Cockram doet zelfs denken aan die van Liz Fraser, maar dan in haar Cocteau Twins-periode: hoog, ijl, meer textuur dan tekst en goeddeels opgelost in muren van gitaren, galm, reverb, langgerekte melodieën en vervagende contouren. Dat Slowdive-drummer Simon Scott zich regelmatig in de studio laat zien, verankert de plaat hoorbaar in die Britse lijn. Net als op hun eerdere EP Aurelia leunt deary zwaar op het Engelse dreampop-erfgoed (de band tourde eerder met Slowdive), maar buigt het naar een eigen idioom. ‘Our last EP was us trying to be deary. This album is us being deary’, aldus gitarist Ben Easton. Birding zweeft op de thermiek en is een debuut dat moeiteloos op hoogte blijft.
