Goed nieuws uit Asheville, North Carolina. De groezelige countrygazers van Wednesday zijn terug, en wel met hun beste album tot nu toe. Althans, dat vinden ze zelf. Nu zegt dat doorgaans niet zoveel. Zelden hoor je een band zeggen: ‘Sla deze maar even over. Kutplaat. De vorige was beter.’ Maar toch, in dit geval is het best een gewaagde claim.

We hebben het per slot van rekening over de band achter Rat Saw God, een van de leukste gitaarplaten van 2023. Al werd dat succes snel overvleugeld door gitarist MJ Lenderman, die als soloartiest uitgroeide tot de nieuwe alt.country-posterboy. Op de nieuwe Wednesday speelt Lenderman gewoon weer mee met zijn oude maten, al laat hij de bijkomende tourverplichtingen even schieten.

Maar goed, de vraag was: is Bleeds beter dan Rat Saw God? Hij heeft in ieder geval behoorlijk veel weg van z’n voorganger. Weer zo’n grillige collage van shoegaze, grunge en alt.country – het liefst níet allemaal tegelijk. Zonder zich echt met elkaar te bemoeien, wisselen pedalsteel en knetterfuzz elkaar af, dit keer met wat meer rustmomenten dan normaal. Warmbloedige countrysongs als Elderberry Wine en Carolina Murder Suicide creëren net iets meer ruimte om de noisy sloopkogels nóg wat harder te laten aankomen. Vooral Wasp is genadeloos: een posthardcore-achtige uitbarsting van negentig seconden, met een hysterisch krijsende Katy Hartzmann.

Maar Hartzmann kan veel meer dan schreeuwen alleen. Haar teksten zijn mistroostige portretten van de goorste uithoeken van de VS. Verhalen van designer drugs, kots en kroeggevechten, even bedroevend als hilarisch. ‘We watched a Phish concert and Human Centipede / Two things I now wish I’ve never seen / We smoked weed out of a Pepsi can.’ En zo zijn er tal van dit soort zinnetjes die Bleeds een prachtplaat maken. Wednesday op z’n meest uitgebalanceerd, gevat en ontroerend. En oké, vooruit, misschien wel op z’n best.