Hoe zou het toch zijn met Temples, dat Britse kwartet dat na de release van hun debuut Sun Structures, vol aanstekelijke psychedelische rock, in 2015 nog op de mainstage van Best Kept Secret mocht aantreden? Overdag weliswaar, zonder vloeistofdia’s, maar toch met branie, catchy melodieën, klapjes, koortjes en andere tierlantijntjes. Liedjes, gezongen met die zachtaardig hoge stem van zanger James Bagshaw, die iets in zich droegen van zowel de vroege Pink Floyd als de late Beatles.

Op het podium kakte de set destijds iets te vaak in en ook in de studio konden ze daarna op de drie opvolgers zelden het niveau van dat verfrissend sterke debuut evenaren. Tot nu. Temples heeft opnieuw het licht gezien. Luister maar eens naar Vendetta, waarop de groep nieuwe elektronische richtingen inslaat. Feitelijk proberen ze nu dezelfde weg te bewandelen die Kevin Parker met Tame Impala vanaf Currents geen windeieren bracht.

Ze zijn er nog wel, de rauwe riffs, maar dankzij aanstekelijke ritmes, scherpe synthesizers en nog altijd die weelderige melodieën worden hun songs vol ‘melancholische euforie’, zoals ze het zelf noemen, klaargestoomd om dansvloeren te gaan veroveren. Bliss begint nog iets te uitbundig met een paar stampers waarin nog wat psychedelisch aandoende oosterse patronen aanwezig zijn, daarna ontpopt zich vloeiend een nieuwe (dans)wereld. De meeste tracks zijn sterk, aanstekelijk en, als je er vatbaar voor bent, even verslavend als een suikerzoete cocktail. Het mag duidelijk zijn: het nieuwe Temples vergt ander schoeisel.