Eerst maakte hij nerveuzige punkrock als lid van Test Icicles, vervolgens pastorale akoestische pop als Lightspeed Champion, maar toen vond Devonte Hynes dan toch zijn vorm, zijn bestemming. Voortaan – besloot hij rond 2009 – was hij Blood Orange en bedreef hij hedendaagse soul/r&b met een stevige elektronische twist.

Hij was er succesvol mee, niet alleen met zijn drie vorige albums maar ook in zijn werk (productie, compositie) voor anderen: van FKA Twigs, Blondie en Kylie Minogue tot en met Solange, Chemical Brothers en Angelique Kidjo (op haar recente killer-remake van Remain In Light). Op deze vierde doet een deel van zijn cliëntèle – Puff Daddy, A$AP Rocky, Solange – ook weer wat terug, maar het is vooral Hynes zelf die hier schittert. In verleidelijk sluipende tempo’s lijkt hij iets vaker dan goed voor hem is een reïncarnatie van Prince, maar net zo vaak stijgt hij, broeierig en vloeiend, boven welk voorbeeld dan ook uit. De verleidelijke lichtheid van Minetta Creek (met nog geen twee minuten echt pesterig kort), de glansrol van Solange Knowles in Call Me, de uiterst effectief je hersenpan in glijdende beats: Blood Orange beheerst het spel van moderne r&b.