Bestaat er nog leven na Leviathan, dat grensverleggende album waarmee Mastodon de metalscene op z’n kop zette? Die plaat waar iedereen – van symfofielen tot hardcorekids – voor overstag ging? Wel, kende Metallica nog leven na Ride The Lightning?

Het antwoord is een volmondig ja. Voor de die-hards: ga je geen zorgen maken over dat contract met Warner, Blood Mountain is commerciële zelfmoord met opgeheven hoofd. Hij is nóg complexer, gevarieerder en even krachtig als de voorgangers. De cd opent ouderwets met de kolkende woestelingen The Wolf Is Loose en Crystal Skull, die zo achter een Blood And Thunder passen. Maar waar Leviathan vooral een storm was waar geen einde aan kwam, is deze plaat juist het oog van diezelfde storm. We mogen meedeinen met het kalme Sleeping Giant, waarin Mastodon op zoek is naar de volgende orkaan. Ondertussen is tijdens Pendelous Skin het dek decor voor een chaotisch circus à la de serie Carnivale. En als het schip dan doelbewust weer richting storm koerst, is er geen houden meer aan; beluister de waanzin van Bladecatcher. Een snelheidsduivel met chaotische, opgepitchte vocalen. Hoor ook de harmonieuze slavenzang bij Colony Of The Birchmen, waar ene Josh Homme de seventiessferen nog wat extra aandikt. Of Hand Of Stone of Mortal Soil of of… Laat ook maar. Woorden schieten te kort bij zo’n groots meesterwerk. Blood Mountain is de Master of Puppets van dit decennium. PHILIPPUS ZANDSTRA