album
pop

Bob Dylan

Trouble No More - The Bootleg Series Vol. 13 / 1979-1981

COLUMBIA/LEGACY/SONY MUSIC

‘Bob Dylan is taking the slow train to Portland. His concert is January 10th 8PM at the Paramount’, kondigt een serieuze stem aan in een radiospotje. Dan volgt een bezoeker van een eerder Dylan-concert: ‘I was kind of disappointed. I wanted to hear rock & roll. Rock & roll! I heard Bob Dylan singing gospel. I didn’t come here to hear sermons.’ Na wat andere meningen zegt de eerste spreker: ‘Decide for yourself.’ Het sterke staaltje reclame staat op een nieuwe aflevering uit de uitzonderlijkste reeks uit de popgeschiedenis, The Bootleg Series van Bob Dylan.

Deel 13 bestrijkt de jaren 1979-1981, een van ’s mans meest controversiële periodes. Zijn op muziek gezette geloofsuitingen zorgden voor een scheiding der geesten. Iedere muziekfan die in 1979 afhaakte omdat Dylan met Slow Train Coming begon aan zijn drie albums durende religieuze fase wordt met deze voluptueuze bootlegeditie (acht cd’s en een dvd) prettig om de oren geslagen. In een tijd waarin new wave- en postpunkbands furore maakten, kregen de reli-albums van Dylan in de pers weinig waardering, maar hij bracht op allerlei podia verre van suffe nichemuziek. Dat bewijzen de liveopnames die hier zes cd’s vullen. Vier schijfjes daarvan bevatten concertopnames uit Toronto (18-20 april 1980) en Londen (27 juni 1981). ‘Rare & unreleased’ werk staat er op de twee overige cd’s. Die vormen vooral een oud-Egyptische schatkamer met outtakes, niet eerder uitgebracht spul en soundcheckopnames. Op één track na is alles op deze (weer voorbeeldig gedocumenteerde) box nog niet officieel in deze vorm op cd verschenen. Qua titels biedt Trouble No More veel doublures. Slow Train en Gotta Serve Somebody bijvoorbeeld dienen zich zes keer aan. Armoede? Welnee, een groot pluspunt, want geen versie is hetzelfde. Dylan probeerde graag dingen uit. Hij maakte rootsmuziek, gospel, folk, rock, soul en reggae en legde een groot enthousiasme aan de dag. En hij had zich slim verzekerd van de diensten van formidabele muzikanten als gitarist Fred Tackett en toetsenist Spooner Oldham. Saillant: Dylan moest in 1979 om financiële redenen kiezen tussen blazers en achtergrondzangeressen. Hij koos voor de laatste. Zij lieten het gospelkarakter van zijn godsvruchtige materiaal fantastisch tot z’n recht komen. Van hen had Clydie King een streepje voor. Geen wonder, want zij koppelde supersoul aan een enorme kracht. Dylan was in die tijd vaak in vorm en dat maakt Trouble No More ook geschikt voor atheïsten die van majestueuze muziek houden. Maar beslis vooral voor uzelf.

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Regeerperiode Slayer ten einde
concert
Slayer

Regeerperiode Slayer ten einde

Met de woorden ‘The end is near’ kondigde Slayer op 22 januari zijn naderende afscheid aan. Na 37 jaar, 12 ...
Le Guess Who? 2018: Nachtbrakers en excentriekelingen
concert

Le Guess Who? 2018: Nachtbrakers en excentriekelingen

Le Guess Who?, het immer uitdijende festival met het alsmaar duizelingwekkender wordende blokkenschema. Een cultdingetje is het al lang niet ...
Anders (Different)
album
De Jeugd Van Tegenwoordig

Anders (Different)

Een creatief hoogtij-jaar voor De Jeugd van Tegenwoordig. Na Luek uit februari is er gewoon alweer een album. Anders (Different) ...

Recensie: Bob Dylan - Trouble No More - The Bootleg Series Vol. 13 / 1979-1981 (album) | OOR