Er waait een etherische wind door het Nederlandse blackmetallandschap. Fluisteraars noemt hun platen Dromers en Bloem en Laster heeft nummers als Zomersneeuw en Stenen Spiegel. En dan komt er nu dus ook nog een band bij die Vuur & Zijde heet. Het mag een bescheiden supergroep worden genoemd met leden van onder andere Laster, Terzij De Horde en Witte Wieven in de gelederen.

Waar de eerste split (toen nog als trio) nog duidelijk de primitieve black metal als leidraad had, schuift de band nu (uitgegroeid tot een vijftal) meer op naar 80’s postpunk en shoegaze. Bands als Cocteau Twins en Dead Can Dance, maar ook nieuwerwetse acts als Whispering Sons, Savages en Iceage borrelen op. Ondertussen sijpelt in de heldere declamatie van Famke, soms ook in het Fries, een venijnige incarnatie van Lennart Nijgh door. Bijvoorbeeld in Nest, waar ze sneert ‘hoe was de laatste keer in je moeders schoot’. Dit alles wordt geserveerd op een bedje van een ronkende bas, synthesizers, blastbeats en een verrassend heldere productie, waardoor al dit venijn vederlicht geserveerd wordt. Zo weet de band de tegenstelling in hun eigen bandnaam muzikaal mooi eer aan te doen.