Een nieuwe schreeuw om aandacht. Een volgend melodieus drama in elf etappes. Fraai in elkaar gevlochten gitaarriffs, emotionele fluisterzangpartijen, sfeerrijke synthesizernoten en agressieve uitbarstingen vol angstkreten, dat is het tweede album van The Haunted Youth in een notendop.

Voor de Club van 27 is de Vlaamse Joachim Liebens al een jaar of zes te laat, het filosoferen over de dood is hier echter nergens ver weg. Dit is duidelijk geen album voor mensen die reacties als ‘I’m better off dead’ in tijden van liefdesverdriet over de top vinden. Aan de andere kant blijft het mooi dat zangers als Liebens de kwetsbare kant van mannen tonen, waar in veel heavy bands geposeerde stoerdoenerij en haantjesgedrag de boventoon blijven voeren.

Hij worstelt met stemmen in zijn hoofd. Het draait hier om pijn, eenzaamheid, de controle verliezen en het gevoel hebben verstoten te worden, maar tevens in te zien dat hij zich soms ook zelf als een asshole gedraagt. In Castlevania klinkt dat iets te Nevermind-ish als het geheel overhelt naar grunge. The Haunted Youth weet de luisteraar, net als tijdens de hits op hun debuut Dawn Of The Freak (2022), op meesterlijke wijze met relatief simpele gitaarlijntjes lichtjes op te tillen en al zwevend vanuit een licht melancholieke sfeer mee te sleuren richting euforische climax. Met de verslavende kracht van de herhaling op pad richting volgende toonhoogte.

Tijdens het absolute hoogtepunt Falling To Pieces blijken zelfs woorden overbodig. Het is de ultieme soundtrack voor wie het machteloze gevoel probeert te verwerken dat hij of zij iemand heeft verloren. Met een machtige, aan Mogwai verwante opbouw gaat men via krachtige indierock meets shoegaze en een voor wat lucht zorgend pianostuk op het einde opnieuw heel erg diep. The Haunted Youth op zijn best. Angstaanjagend mooi.