Domino gaat stug door met het heruitgeven van Pavement-albums in een luxe jasje met veel bonustracks. Daar is niks mis mee, al weten we inmiddels dat je voor de meeste bonustracks je bed niet uit hoeft te komen. Brighten The Corners (1997) is niet de spannendste of beste cd van Pavement, maar wel verreweg de meest coherente. Als de band zichzelf niet zo onmogelijk had gemaakt met het grillige Wowee Zowee (1995) hadden Stephen Malkmus en zijn mannen met Brighten The Corners misschien daadwerkelijk de stap kunnen maken naar een groter publiek. Op deze vierde cd is Pavement op een goede manier volwassen geworden.

De meeste grillen en grollen ontbreken en de plaat vliegt nergens echt uit de bocht. Songs als Shady Lane en Date w/ IKEA zijn van een classic rock-sausje voorzien – ja, Creedence hing echt in de lucht – en het songmateriaal is over de hele linie ruim voldoende. Ook de meeste bonustracks (32 in totaal) zijn deze keer van een heel behoorlijk niveau. Zelfs daarin ontbreekt de meeste piepknor en er staan een paar mooie covers tussen (The Killing Moon van Echo & The Bunnymen en The Classical van The Fall). Ja, ze waren er helemaal klaar voor in 1997. Maar het was al te laat, en gelukkig maar eigenlijk. Stel je voor dat Pavement een krampachtig geval als R.E.M. was geworden. JOHN DENEKAMP