‘Just stop pop.’ Dat staat te lezen achterop de T-shirts van de activisten in het museum. De één gooit verf op een gigantisch schilderij met daarop een geblondeerd branieschoppertje met pretoogjes en zonder voortand, de ander filmt het om zo snel mogelijk te delen op social media. In het geschilderde portret herkennen we Robbie Williams, in de boodschap op de hoes van zijn album Britpop zijn humor en zelfspot.
Oké, volgens velen was de inmiddels 51-jarige zanger – groot geworden in een samengeraapte boyband uit Manchester met alleen al 28 hits – na twaalf soloalbums inmiddels een eindje over de datum. Dit dertiende studioalbum is, als we zijn kerstalbum, de compilatie XXV en soundtrack van Better Man niet meerekenen, het eerste sinds The Heavy Entertainment Show uit 2016. Aan Britpop ging al een aantal singles vooraf. Vooral de catchy knallende albumopener Rocket, met een gitaarbijdrage van Tony Iommi van Black Sabbath, beloofde veel. Spies, daar pal achteraan, bewijst echter meteen dat we de term Britpop breed moeten interpreteren en er niet alleen wordt gerockt. Het is old school Robbie Williams, met veel pathos, kenmerkend voor de albums die hij rond de eeuwwisseling maakte.
Weinig nieuws onder de zon derhalve? Toch wel, want naast een paar typische Williams-songs bevat Britpop een aantal sterke tracks, waaronder het ook al erg pakkende Bite Your Tongue, met Williams als een soort high society-versie van Sleaford Mods. Braaf in vergelijking met de mannen zelf, maar toch lekker. Op de plaat werken een paar Britpophelden mee, zoals Chris Martin (Coldplay), Gaz Coombes (Supergrass) en Williams’ oude Take That-maatje Gary Barlow. Ook zijn er verwijzingen naar Britpoppers die hem na aan het hart lagen, variërend van Duran Duran en The Verve tot zelfs Morrissey, die hem destijds persoonlijk leek toe te spreken en zijn liedjes vroeger alleen voor hem leek te zingen. Tevens is er een opvallende samenwerking met het Mexicaanse popduo Jesse & Joy in het prima popliedje Human.
Britpop zal Williams ondanks een paar net iets te flauwe tracks opnieuw geen windeieren leggen en grote arena’s doen uitverkopen. Dat doet me denken aan de Robbie Williams die een paar keer te gast was op Pinkpop. Zijn eerste passage zag ik op tv. Er vielen me veel zaken op, maar de belangrijkste conclusie was dat er heel veel artiesten dat jaar op al die podia stonden die niet eens de schoenen van Robbie zouden mogen poetsen. Want een meesterlijk performer annex branieschopper met een hoge gunfactor bij de vele niet-critici in het publiek (en voor de buis) bleef die Williams wel. Een man die niet wil kiezen en muzikaal met alle winden meewaait, maar die wel degelijk een ego heeft om u tegen te zeggen. De man bezit trots en komt daar ook gewoon voor uit.
De release van Britpop stond aanvankelijk gepland voor oktober 2025. Daar stak Williams een stokje voor, want op dat moment stond ook het nieuwe album van Taylor Swift gepland en hij wilde wel weer gewoon op nummer 1 komen. Lukt dat met de surprise release van vandaag wel? Lekker belangrijk, kun je denken. En toch gun ik het hem. Met het merendeel van Britpop is bovendien verdomd weinig mis.
