Prachtig voorbeeld van aanhouders die winnen. De zevenkoppige Canadese band Bywater Call heeft het hart verpand aan rootsmuziek: southern rock, blues en soul. Ze zijn regelmatig te gast op Europese podia, bij iedere tournee weer in grotere zalen en op betere festivals, omdat ze steeds meer zieltjes winnen door simpelweg iedereen telkens opnieuw live te overtuigen.

Grootste troef is Meghan Parnell, de frontdame die net iets minder rauw klinkt dan Brittany Howard (Alabama Shakes) of wijlen Janis Joplin. Op dit vierde studioalbum blijkt ze ook in de studio in topvorm in elf nieuwe tracks, geschreven met gitarist en echtgenoot Dave Barnes. Als ze zingt over de liefde en het leven vol pieken en dalen bezit Parnell evenveel power en passie als eerdergenoemde dames. Haar fraaie uithalen, met een heerlijke kraak, worden exact op maat voorzien van de juiste muzikale omlijsting. Soms is er slechts een subtiele gitaar, een banjo of wat harmonieuze vocalen, zoals in rustpunt Clutter, soms is het groovy en voorzien van koper, zoals in het soulvolle Hold Me Down, en soms is het zwaar rockend en stampend, zoals in Ain’t No Friend Of Mine. Vernieuwend is er godzijdank helemaal niets aan Bywater Call, maar liefhebbers van acts als The Band, Little Feat, Otis Redding, Beth Hart, Tedeschi Trucks Band, Larkin Poe en Samantha Fish doen er goed aan deze band aan hun favorieten toe te voegen.