Je bent niet zomaar een pestkop. Je moet ofwel fysiek in de buurt zijn of er moet naar je geluisterd worden als je van afstand probeert te pesten. Geldt dat allebei niet, dan roep je rare dingen zonder dat iemand luistert. Dat is precies het probleem met Kanye ‘Ye’ West, al lijkt hij dat niet door te hebben.

Hij heeft zijn nieuwe album Bully genoemd, denkt misschien zo te worden gezien, terwijl de meeste mensen toch eerder medelijden hebben en hem goede medicatie gunnen. Al enkele jaren brengt de voormalige Hitler-knuffelaar onsamenhangende albums uit die weer worden teruggetrokken, aangepast of aangevuld. Het gaat er net zo warrig aan toe als in zijn hoofd. Het is de tragiek van de ooit zo briljante rapper en producer wiens laatste echt goede album, The Life Of Pablo, alweer tien jaar oud is.

Met Bully probeert hij weer eens iets. Over de teksten ga ik hier weinig zeggen – als ik zijn geraaskal negeer, dan moet ik niet plots zijn teksten serieus gaan nemen. Op Bully klinkt vooral gemok dat hij verkeerd begrepen wordt en lijkt hij te denken dat hij er heel erg toe doet. Voor dat zover is, moet hij vooral weer eens goede muziek gaan maken en die is slechts in beperkte mate aanwezig op dit album. Kanye moet je nu eenmaal met zichzelf vergelijken en dit album haalt de subtop van zijn oeuvre niet.

Af en toe ramt hij weer ouderwets op de MPC-sampler, het is knap dat je van Can’t Hurry Love een beat weet te maken en de sample van The Moments in Preacher Man is heerlijk, net als die van The Mad Lads in Beauty And The Beast, maar Kanye’s zoektocht heeft de overhand en de rode lijn is afwezig. Veel rustige nummers zijn uiterst slap. Kanye is zeker nog niet terug, maar Bully is een levensteken dat laat zien dat hij nog niet compleet afgeschreven is.