album
INDIEPOP

LOW

C'Mon

SUB POP/KONKURRENT

Opnieuw zijn het voornamelijk de ijzingwekkend mooie stemmen van het duo en hun allesbehalve gelukzalige woorden die de toon zetten. De sound is opnieuw warm, maar voller. Zo horen we onder meer Wilco-gitarist Nels Cline op lap steel en zijn de kinderen Hollis en Cyrus Sparhawk inmiddels bevorderd tot achtergrondkoor. Opvallend is het gitaargeluid in het hypnotiserend mooie Nothing But Heart, dat net als Witches trekjes van de noisy Neil Young vertoont. In die laatste track wordt tevens de stem van Al Green eervol bezongen. Het duurde ditmaal even, maar Low is terug met opnieuw een wonderschoon album. WILLEM JONGENEELEN

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Word nu lid van OOR en kies je eigen cd-pakket
abo-actie

Word nu lid van OOR en kies je eigen cd-pakket

OOR deelt uit! Neem een halfjaar- of jaarabonnement op OOR en kies je eigen cd-pakket. We hebben de keuze uit ...
Een halve eeuw zonder Jimi Hendrix: zijn 20 beste nummers
special
jimi hendrix

Een halve eeuw zonder Jimi Hendrix: zijn 20 beste nummers

Jimi Hendrix schuift in 1969 aan bij de Dick Cavett Show in een blauwe kimono. Het kledingstuk lijkt op een ...
'Juist het politiek incorrecte maakte de Stones leuk'
muziek in coronatijd

‘Juist het politiek incorrecte maakte de Stones leuk’

Ook voor de popmuziek zijn het ongekende tijden. In dit blog signaleert en bespreekt OOR-columnist Hooijer de ontwikkelingen in de ...

Recensie: LOW - C'Mon (album) | OOR