Zeven jaar terug verruilde Michelle Hindriks Groningen definitief voor Brighton, broedplaats van Britse indierock en bezaaid met grassroots-clubs en oefenruimtes. Ze vond er zowel gelijkgestemden als het lef om van CIEL meer te maken dan een soloproject. Inmiddels is ze frontvrouw, tekstschrijver, bassist én motor achter de driemansformatie. Ook runt ze een studio voor lokale muzikanten.
Haar band groeit intussen gestaag: de Popronde was het opstapje, Britse clubs het werkterrein en een supportslot bij The Jesus And Mary Chain het voorlopige hoogtepunt. Hun bassist noemde CIEL ‘the future of rock ‘n’ roll’, een groteske overdrijving maar wel illustratief. De signature sound – catchy pophooks en oorwurmsingles als Fine Everything en Baby Don’t You Know – is verschoven naar een steviger register. Debuutplaat Call Me Silent is onverminderd poppy, alleen stukken donkerder. Enid is veranderd in Wednesday: ‘I tumble in darkness.’ De vocalen zijn ongeornamenteerd en meer geladen. Halverwege de titelsong lijkt het alsof Robert Smith even op gitaar invalt. Steven Ansell, drummer van Blood Red Shoes, produceerde de plaat. Zijn aanpak hoor je terug in de jachtige, percussieve energie. Het resultaat: een CIEL dat niet langer aarzelt, maar uithaalt.
