The Soft Pink Truth begon ooit als het houseproject van Drew Daniel, de helft van het nogal experimenteel aangelegde duo Matmos. Zelfs een album met elektronische covers van punk- en hardcoreklassiekers behoorde tot de mogelijkheden, iets wat je niet zou zeggen als je dit nieuwe album opzet. Wel weer vertrouwd: het vraagteken achter de titel, dat doet Daniel bij al zijn albums.

Die titel is natuurlijk hoogst ironisch in deze minder verrukkelijke tijden, maar ‘ironie’ is weer niet de term die zich opdringt bij deze muziek. ‘Elektronisch’ evenmin. Daniel (afgestudeerd filosoof en universiteitsprofessor) verzamelde een flink aantal muzikanten om zich heen, die zich bedienen van strijkinstrumenten, harp en trombone – een soort kamerorkest, waarbij synthetische tonen in de ondergrond ook wel weer tot de mogelijkheden behoren. En gitarist Bill Orcutt, ook nog. Er zit grillig twintigste-eeuws ‘modern-klassiek’ in (niet te verwarren met ‘neoklassiek’), filmsoundtracks, arcadische dromen van een betere wereld en kamerpop. En vooral veel passie en compositorisch talent. Als dat delightful times slaat op de (korte) speelduur van dit album, een tijdelijk alternatief voor wat zich ‘buiten’ allemaal afspeelt, dan heeft Drew Daniel beslist een punt.