Natuurlijk is het helemaal prima dat Fat Dog op Cancel Me (I’m Tired) regelmatig van het gebaande stroboscooppunkpad afwijkt. En dat de Zuid-Londense roedel even terugschakelt op Go Fuck Urself en Heart Of Darkness, tracks waarin toetsenist Chris Hughes zijn synthmosterd uit de eighties haalt en Joe Love uit een compleet ander vocaal vaatje tapt.
Uiteraard hebben we er ook helemaal vrede mee dat Snakes klinkt als de laidback aftitelingstrack van een B-film uit de seventies, waarin Love heerlijk slackerig achter de tel aan sloft. En dat hij in The Devil, een wonderlijke track met spaghettiwesternvibes, moeiteloos nog even wat andere vocale registers aantikt.
Maar als we heel eerlijk zijn, horen we Fat Dog stiekem toch het allerliefste met van die giftige bijtertjes als Wither en All The Same, die hun debuut WOOF. zo verrukkelijk onhandelbaar maakten. Tracks waarin postpunk, techno en rave elkaar genadeloos te lijf gaan. Gelukkig slaat Cancel Me (I’m Tired), de tweede plaat, vaak genoeg uit in het rood. Herriesprints als Smile And Wave, Shit Love en Bad Dog zijn live snoeiharde garanties voor nucleaire vuurzeeën.
Want Call It What You Want: Fat Dog is veruit op z’n best als venijnig keffertje, als hondsdol enkelhappertje. Zo’n exemplaar dat je, als niemand kijkt, gauw even een rotschop verkoopt. ‘I’m a bad dog, I’m a real bad dog.’ Precies. Dat.
