Waar hebben we dit eerder gezien? Een zeskoppige band uit Zuid-Londen met een viool, zo’n vreemde tongbreker van een naam en – jawel – natuurlijk stevige wortels in de welbekende Windmill-scene. En dan zien ze er ook nog eens ongelofelijk hip uit. Man/Woman/Chainsaw tikt letterlijk de volledige bingokaart voor Londense artrockbands af.

Maar laat je niet foppen door al deze randvoorwaarden, want er is wel degelijk één groot verschil met bands als Black Country, New Road en Squid: zó experimenteel is de muziek helemaal niet. Oké, je hebt natuurlijk die viool, die zich zwierig door de songs heen vlecht, en hier en daar maakt de band een slimme ritmische schijnbeweging, maar Cannonball bestaat voor het overgrote deel uit best doodgewone indierocksongs. En daar is natuurlijk niks mis mee, vooral niet als de liedjes gewoon goed zijn – en dat kun je dit zestal wel toevertrouwen. Snakebite heeft een goudomrand poprefreintje en ook de eenvoudige rocker Goddamn, Lizard Man! tovert een glimlach op je gezicht. Met het gevoel voor melodie en arrangementen zit het dus wel goed, maar toch is het af en toe zoeken naar wat beklijft. De teksten in ieder geval niet (‘You make my whole world lighter / The time that you give to me is my favourite treat’) en ook zangeres Emmie-Mae Avery kleurt af en toe wel erg binnen de lijntjes. Cannonball is een prima debuut, maar niet het meest interessante dat er de afgelopen jaren uit de Windmill-fabriek rolde.