Wat gebeurde er tien jaar geleden op muziekgebied? Radiohead bracht A Moon Shaped Pool uit, Blackstar was OOR’s album van het jaar – en voor de hyperpopfans onder ons kwam Charli XCX met haar EP Vroom Vroom. Die toen lichtelijk bizarre en maximalistische sound uit onder meer de kokers van het Londense label PC Music is anno 2026 compleet ingeburgerd. Maar hoe ontwikkel je een geluid dat een popgeneratie heeft bepaald verder?

Danny L Harle, dj en producer van de sterren – van Florence Welch, Caroline Polachek en Dua Lipa, om er een paar te noemen – probeert het op Cerulean. Op zijn tweede album gaat de Brit, voorheen uit die beroemde PC Music-stal, richting infinity and beyond met de supernova’s van nu. De songs voelen voor Harle’s doen verrassend toegankelijk aan en hinten in de beats en structuren naar de clubscene van de jaren negentig en de eeuwwisseling. Harle weet toch een surprise in de synths toe te voegen: de higher than high vocalen van Polachek in Azimuth en On And On zijn een welkome verrassing in de massieve, futuristische geluidsmuren die hij om het merendeel van zijn songs gebouwd heeft. Het zijn de clichés van genres als Eurotrance en glitchy hyperpop op hun best voor nostalgische tieners van de jongste generaties. Inventiever is niet altijd beter, lijkt hier de werkwijze van Harle te zijn. Was het maar voor altijd 2016.