Het Amsterdamse duo Weval kennen we vooral van gelaagde elektronische klanken, waaraan de invloed van een Orbital niet volkomen vreemd is. Net als dat Britse broederduo, ook al meer dan dertig jaar heel succesvol actief in die sector, komt dat bij Weval live doorgaans heel goed tot zijn recht, met ook een stevige fysieke component.

Maar bij het plaatwerk bleek luisteren toch altijd een dominantere consumptiehouding dan dansen. Min of meer als reactie daarop is hun vierde album, opnieuw op het aloude Britse label Ninja Tune (van duo Coldcut, nog langer bezig dan Orbital), opmerkelijk basaal, dansbaar en, opnieuw, fysiek. Hoe lekker deze nieuwe muziek live overkomt, bleek onder andere op Lowlands, maar ook thuis gaan de voetjes gemakkelijk in de meebeweegstand.

Af en toe is zelfs een regelrechte, opruiende acid-bubbel ons deel, en wie veert daar niet van op? Wat goedgeplaatste zangpartijen benadrukken het melodieuze karakter dat nog altijd de synthpartijen stuurt – toch nog steeds een licht Orbital-trekje. Maar Weval laat ook hier beslist een eigen visie horen en dat levert ook bij de luisteraar die dan toch maar de bank prefereert een prettig gevoel van extase op.