The Flatliners, onderschatte band. Met Cold World is het viertal alweer aanbeland bij album nummer zeven. De Canadezen hoeven dus niks meer te bewijzen en dat hoor je terug: de zelfverzekerdheid spat ervan af. En dat is lekker. Ooit begonnen als skapunkband, maar langzaam geëvolueerd richting een geluid dat Bad Religion en The Replacements in herinnering roept.

In Good, You?, het puntigste moment van de plaat, met een refrein dat zich direct vastzet, fileert de band toxische mannelijkheid en emotionele geslotenheid. Het is typisch The Flatliners: maatschappijkritiek verpakt in iets wat klinkt als een vrolijke meezinger. Inner Peace is vervolgens sneller en feller, met die kenmerkende onderhuidse spanning die je overal op het album terughoort. De plaat schuurt, wringt en weigert comfortabel te worden. Nummers als Pulpit en Burn bouwen voort op die spanning, terwijl er in de melodieën altijd net genoeg licht doorkomt om het geheel niet te laten verstikken. Tekstueel balanceert zanger Chris Cresswell tussen berusting en verzet, een reflectie op een wereld die, zoals de titel al suggereert, steeds killer aanvoelt. Tegelijkertijd zit er in Cold World iets verrassend hoopvols. Niet per se in de teksten, maar in het bestaan van de band zelf: vier muzikanten die al ruim twintig jaar samenspelen en niet verzanden in nostalgisch geneuzel. Lekker gewerkt.