Het komt wel vaker voor dat een artiest met een legendarisch resumé waarvan we allang hebben geaccepteerd dat de hoogtijdagen erop zitten, vanuit het niets een klassieke plaat uitbrengt. Natuurlijk is zo’n late career classic wel een ander soort album dan de platen waarmee men groot is geworden. De artiest moet zich immers aanpassen aan de beperkingen van het ouderdom. Anders zingen door een krakende stem, anders schrijven door een falend geheugen, anders spelen door stramme vingers, noem maar op. Al deze tekenen van ouderdom kunnen een rol spelen bij het musiceren. Tenminste, dat is zo als je Dave, Bob of Kate heet. Maar als je naam Madonna is?
Dan doet het er niet toe. Dan ga je als omaatje gewoon met je billen half uit je hotpants hangend op een balkonnetje dat uitkijkt over een met homo’s overladen Time Square staan flaneren. Dit alles ter promotie van het vervolg op een danceplaat die ruim twintig jaar geleden je traag stervende carrière nieuw leven inblies, en dat nu ongetwijfeld ook weer zal doen. Want wat is Confessions II, het vervolg op het succesvolle Confessions On A Dance Floor, een intens lekkere danceplaat geworden.
Maar ook: een emotioneel album waar Madonna, mocht ze dat willen, haar muzikale loopbaan op passende wijze mee zou kunnen afronden. Over de koers van ruim een uur (vijftien minuten te lang en meer kritiek heb ik niet) neemt het 67-jarige popicoon je mee op een bezielde reis langs verschillende soorten dansvloeren die zich allemaal in dezelfde transformerende club lijken te bevinden. Met de voelbare waardering en verwondering van een groot liefhebber geeft Madonna zich over aan diepe bassen, zigzaggende synths en een veelzijdige, snel bewegende waaier van stijlen, waaronder deep house, latin, acid en reggaeton, afkomstig uit de kokers van bijvoorbeeld Martin Garrix, Parisi en Arca.
Ze wisselt haar herkenbare hoge zang af met zwoele spoken word, veelal ingezet om uit te leggen waarom ze zich zo lekker voelt in de dancescene – voor Madonna een tempel van liefde, verbinding en vrijheid. Het zijn drie sleutelwoorden op Confessions II. Er spat verbinding en plezier af van Bring Me Your Love, een verslavend houseduet (met een sprankelende Sabrina Carpenter) dat naadloos overgaat in de retroclubtrack Danceteria, waarin Madonna terugblikt op haar eerste avond in nachtclub The Roxy alsof het gisteren was. Alleen de beetjes nostalgie, ook aanwezig in een persoonlijke song als Fragile, verraden dat Madonna al jaren meegaat. Op de rest van Confessions II klinkt ze als herboren.
