Een nieuwe Madonna is nog altijd wereldnieuws. En reden voor controverse, want de recensies lopen uiteen van één tot vijf sterretjes. Confessions On A Dance Floor opent met de aanstekelijke single Hung Up, die veel van zijn charme dankt aan de sample van ABBA’s Gimme Gimme Gimme, maar zelf ook een aantrekkelijke melodie meebrengt. Want door al haar oogverblindende concepten ontgaat ons nog wel eens dat La Ciccone haar songs grotendeels zelf schrijft en dat op een heel herkenbare manier.
Dat doet Madge ook hier weer behoorlijk overtuigend. Niet met die indringendheid van Ray Of Light, maar sterker dan op Music of American Life. Tracks die eruit springen zijn Sorry, Future Lovers en Isaac. In How High kijkt ze in de spiegel en geeft ze een openhartig kijkje in de hersenspinsels van de 47-jarige beroemdheid, die haar kont niet kan keren zonder dat het in de krant staat. So far so good. Dat de als een clubmix vormgegeven cd toch niet echt overtuigt, is vooral te wijten aan producer Stuart Price, die het concept van een jaren-negentig-clubplaat iets te letterlijk heeft genomen en zich bedient van nogal gedateerde sounds. Dat valt op als die paar tracks voorbijkomen die door anderen (Mirwais, Bloodshy & Avant) zijn aangeleverd. Confessions On A Dance Floor brengt Madonna terug in de bovenste regionen van de hitparade, maar nog niet in de kopgroep van de popmuziek. Maar we moeten niet gek opkijken als ze daar met een volgende plaat wél weer in zit.
