‘Our past is on loop / Turn it off (…) Imagine a future / Be in it’, aldus sprak Björk. Wie anders? Zingend op paddenstoelen, achter een vitrage, voor geweldige visuals, in een klankkast en gekleed in de vreemdste kostuums. Het valt niet mee om de IJslandse zangeres bij te houden, maar doe een poging en je krijgt prachtige dingen te zien.

Met de Cornucopia-tour ging ze vier jaar de wereld rond (en sloeg ze Nederland over). Maar nu is er audio en video van het anderhalf uur durende spektakelstuk. ‘Flutes rock’, zegt Björk op het einde van het concert, als ze het fluitseptet Viibra afkondigt. Die hebben haar gedurende het gehele concert ondersteund, net als enkele muzikanten en het Hamrahlid-koor. In de wisselwerking zit de kracht van Cornucopia.

De geweldige beelden van Tobias Gremmler, de muzikale basis van Bergur Þórisson, soms stevige ritmes, de schijnbaar (maar niet echt) geheel abstract zingende Björk en daarbij soms ook nog een koor. Ergens op de achtergrond heeft Arca nog een steentje bijgedragen. Hoe dit alles op elkaar inspeelt, kaatst en terugkeert, maakt het bijzonder. Met vooral nummers van Utopia (2017), maar ook uitstapjes naar een bewerkte versie van Isobel (1995) of Hidden Place en Pagan Poetry van Vespertine (2001). Uitschieters in het concert zijn het eerdergenoemde Isobel, maar vooral ook het bijna elf minuten durende Body Memory, Mouth’s Cradle, Fossora Atopos en het indrukwekkende Losss.

Gedreven door haar passie om de natuur te beschermen, zegt ze ergens dat we een ‘matriarchal dome’ moeten weven. Dat is precies het gevoel dat Cornucopia geeft. Je bevindt je even in een unieke cocon. Het is er bijzonder goed toeven en je komt er als herboren uit.