Courtney Barnett brak rond 2015 door met lekker slackerende indierock vol branie. Maar ze slackerde zich een burn-out of een depressie in, vijf jaar later ging het in ieder geval niet goed meer. Op het trage maar smaakvolle Things Take Time, Take Time (2021) begon ze daar voorzichtig uit te kruipen. Daarna volgde alleen nog End Of The Day, een instrumentale soundtrack voor een documentaire over haar leven. Anno 2026 heeft de Australische Melbourne al een tijdje verlaten voor Los Angeles en lijkt ze een nieuw leven te zijn binnengestapt. Maar ze blijft een Creature Of Habit, wat in de onrustig groovende plaatopener Stay In Your Lane voor frictie zorgt.
De energie is in ieder geval terug in haar muziek, al klinkt ze anders dan in het vorige decennium. Opgeruimder vooral, in verrassend montere gitaarpopliedjes die nergens meer uit de bocht vliegen – of het moet zijn in het Kurt Vile-achtige One Thing At A Time, dat eindigt met een vuige gitaarsolo. Het rafelige is er verder wel af. Ze vindt het leven nog steeds ingewikkeld, maar mijmert daar luchtig over in liedjes met zomerse melodieën als Mantis, Sugar Plum (met oohoo-refrein) en Same. Jawel, zo opgewekt als hier klonk Courtney Barnett nooit eerder. Ook in het samen met Katie Crutchfield (Waxahatchee) gezongen Site Unseen, waarin wat rootsier gitaarwerk is te horen. Verder is de niet-rockende Barnett vooral gek op haar choruspedaal – zeg maar de Johnny Marr-sound. Om het poppy effect nog te vergroten, dubbelt ze haar zang vaak en de drums zijn deels elektronisch. Barnett is misschien niet meer zo onmetelijk cool als tien jaar geleden, maar haar muziek is altijd goudeerlijk geweest. Vroeger noemde ze een liedje Crippling Self-Doubt And A General Lack Of Confidence, nu sluit ze een album af met Another Beautiful Day. Beide hoef je niet cynisch op te vatten. De zon is doorgebroken in haar leven en dus ook in haar muziek.
