Als These New Puritans met een paar pakkende rockplaten naam had gemaakt voordat het duo muzikaal linksaf sloeg, spitsten nu alle Talk Talk- en Radiohead-fans de oren. De tweeling Jack en George Barnett uit Essex vond het echter na één postpunk-achtige plaat (Beat Pyramid uit 2008) al mooi geweest met reguliere popmuziek. Vanaf het meesterlijke Hidden uit 2010 bouwen ze aan een onnavolgbare eigen geluidswereld, die steeds minder met traditionele pop of rock te maken heeft.

Het vorige album Inside The Rose (2019) was verrassend toegankelijk, maar Crooked Wing is er weer een voor de echte liefhebber. Postrock dekt de lading deels. Denk wat referenties betreft aan de late Talk Talk, Steve Reich, de melancholie van Peter Gabriel, kamermuziek en kerkmuziek. De songstructuren zijn onvoorspelbaar; deze muziek is als een David Lynch-film die je moet voelen, niet willen begrijpen. Het album begint en eindigt met een jongenssopraan begeleid door een kerkorgel, wat minder onschuldig klinkt dan het lijkt.

De melancholie overheerst in prachtige, meanderende stukken als Bells, Industrial Love Song (met zang van Caroline Polachek) en I’m Already Here, waarin instrumenten uit de idiofoonfamilie de boventoon voeren. Als er industriële drumbeats bijkomen in A Season In Hell en Wild Fields wordt de klankkleur gelijk donker en grimmig. Crooked Wing is weer een fascinerend album dat de fantasie continu prikkelt.