Je zou het bijna vergeten in tijden waarin alles draait om schreeuwerige crossovers en overgeproduceerde pop, maar er bestaan ook nog gewoon artiesten die we vroeger ‘echte muzikanten’ noemden, die op ‘echte instrumenten’ spelen, die een roemrijke carrière hebben opgebouwd met traditionele muziek en die zich van de meute wisten te onderscheiden met klasse en gevoel in plaats van met klappers en glitters.
Patty Griffin behoort tot deze krimpende groep rasmuzikanten. Als 16-jarige meldde de Amerikaanse zich niet aan voor The Voice, want dat bestond toen nog helemaal niet, maar kocht ze voor vijf tientjes een gitaar en betoverde ze koffiedrinkers en bierzuipers in cafés en kroegen in de omgeving van Boston. Ze werd ontdekt, bracht tientallen albums vol klassieke songs uit en is anno 2025 een vedette wier mooie en tragische Americana vele malen is gecoverd door artiesten jonger en ouder dan zij. Crown Of Roses, haar elfde album, is wederom een pure klasbak met alleen maar liedjes om te koesteren. Met minimale middelen (wat gitaartjes en haar stem) glijdt de nu 61-jarige zangeres van hartverscheurende schoonheid (Born In A Cage) naar bloedstollende spanning (Long Time) met de souplesse van een vrouw van 20. Vroeger kocht je ze blind, nu stream je ze blind, maar verder is er niets veranderd aan de songs van Patty Griffin.
