‘Holly Humberstone en haar consorten hebben, plat gezegd, vrijwel de hele avond de uitstraling van een natte krant.’ Zo oordeelde OOR-collega Juliën L’Ortye twee jaar geleden weinig lovend over de passage van het opkomende poptalent in de Melkweg. Die show stond in het teken van haar veelbelovende debuutplaat Paint My Bedroom Black, vol met sterke liedjes die die avond gewoon niet lekker overkwamen.

Hopelijk komt Humberstone inmiddels live wat beter uit de verf, maar helaas klinkt opvolger Cruel World alsof ze nu ook in de studio niet de wind in de zeilen had. De bescheiden indierock-invloeden die nog op de vorige plaat te horen waren, zijn volledig uit het muzikale firmament gesneden: dit is een pure popplaat. Dat hoeft geen probleem te zijn en is ongetwijfeld handig om een groter publiek te bereiken, maar dan is het wel fijn als we meer dan een handvol memorabele refreinen kunnen bespeuren. Single Die Happy is nog best aardig, evenals de statige afsluiter Beauty Pageant, maar matige, kabbelende songs voeren de boventoon. Die gaan dan ook nog eens dikwijls gepaard met weinig verheffende teksten. Humberstone smijt met slogans als ‘I think I need you like a teenager needs weed’ en ‘I’m gonna shake my non-existent ass to this shitty song’. We zien de meeschreeuwende festivalweides nog niet voor ons.