Chalk uit Belfast liet ons, met een handvol singles en drie EP’s, vier jaar wachten op hun eerste album. Maar dan heb je ook wat. Crystalpunk is een subliem debuut dat uiterst vernuftig is opgebouwd. De diversiteit van de plaat – die opent met het soort zelfkastijding waarbij het bloed van je rug loopt en eindigt in een losgeslagen electrotrip – was een potentiële valkuil. Maar zanger Ross Cullen en multi-instrumentalist Benedict Goddard – drummer Niblock is vertrokken – knopen alles zo aan elkaar dat we gewillig meegaan in hun wonderlijke kronkels en afslagen.

Opener Tongue klinkt zowel vocaal als muzikaal bezeten. Daarna remmen de tracks qua intensiteit weliswaar af, maar kiezen elk een radicaal andere weg. Pain is bedaard, hangt laag in het spectrum en drijft op meerdere drones. Longer is bijna schaamteloos groots en waaiert uit tot stadionproporties. One-Nine-Eight-Zero, met stemvervorming, lijkt een upbeat liefdesliedje, maar wie luistert, hoort een familiedrama: ‘I sat on top of the stairs and watched my daddy leave.’ Eclipse minimaliseert de vocalen tot fluisterzang. In Skem is Cullen zelfs nauwelijks meer hoorbaar. Ongemerkt zijn we in een bezwerend synthdomein beland. Confuus? ‘Punk gigs and dancefloors were the only safe spaces during The Troubles’, verklaren Goddard en Cullen, beiden behorend tot de Noord-Ierse ceasefire generation. De uitkomst van die Belfast-erfenis is een bloedspannende fusie van punk en rave.