We wisten al dat Kevin Parker op een gegeven moment zijn gitaarkoffer zou dichtgooien. Die doffe klap hoorden we op Lonerism (2012) al aankomen. De Tame Impala-voorman had thuis elk denkbaar effectpedaal al aan zijn parketvloer genageld en het was een kwestie van tijd voor hij heel de handel zou vervangen voor een nieuw, wellicht wat handzamer speeltje.

Toch, het voelt niet helemaal juist dat uitgerekend hij zijn trouwe zessnaar verruilt voor een synthesizer. Kevin Parker was namelijk een van de beste gitaristen van de afgelopen vijf jaar. Niet bepaald het type dat gitaar speelt met zijn tanden, maar wel iemand die een machtige stonerriff weet te bouwen (Desire Be Desire Go). Hij kon met drie noten vulkanen laten uitbarsten (Endors Toi) en zijn geliefde phaserpedaal bracht hem – en ons – naar de verste uithoeken van de psychedelische muziek (Solitude Is Bliss). Dat moeten we dus allemaal missen op het derde studioalbum Currents.

Wat krijgen we daar voor terug? De straffe hooks liggen in ieder geval nog altijd voor het oprapen. Aanstekelijker dan in The Less I Know The Better heeft Parker zijn refreinen nooit geschreven. Wie graag een klets galmende psychedelica bij die hitgevoeligheid heeft, is ook heel goed af met The Moment. En hoor die Hofner-vioolbas eens werken; baslijnen zo melodieus dat je zou willen dat je vijf octaven lager kon fluiten.

De overheersende smaak op Currents is niettemin ‘zoutloos’. Liedjes als Eventually en Love Paranoia naderen Moby-ambient. Het helpt ook niet dat Parker ons vijftig minuten lang opzadelt met een introspectieve zoektocht naar zijn nieuwe ik. ‘Yes I’m changing / Yes I’m gone / Yes I’m moving on.’ En waarom worden sommige tracks (Nangs, Gossip) na een minuut sfeerschepperij afgebroken? Zijn die bedoeld als intermezzo? Zodat er rustig een sigaretje gerookt kan worden? Nou ja, enfin. Alles bij elkaar is het geen slechte plaat – we hadden alleen een zeer goede verwacht, met of zonder gitaren. Dat is Currents niet geworden. Dat is jammer.