Sinds hun ontstaan wordt IST IST al langs de meetlat van Joy Division gelegd. Dat is geen toeval: door hun afkomst (Manchester), de vroege Joy Division-covers en de bariton van zanger Adam Houghton is die vergelijking nauwelijks te vermijden.

Maar waar de overeenkomst ophoudt, begint het verschil. Zat bij Ian Curtis de mentale ontregeling tot diep in de vocalen verankerd, bij Adam Houghton blijft de zang emotioneel oningevuld. Ook tekstueel gaapt er een kloof. Waar Curtis’ proza ontsproot uit innerlijke desintegratie, blijft de woordoogst van Houghton vaak steken in voorspelbare rijmelarij. ‘I am floating in and out of space / You should see the look on my face.’ Toch houdt IST IST op hun vijfde studioalbum Dagger overtuigend stand. De verklaring ligt in een afwijkende hiërarchie binnen het geluid. Doorgaans krijgt zang ruimte boven een instrumenteel fundament. Bij IST IST is die rangorde omgedraaid; de machinale stem van Houghton is de basis en daarboven mag de muziek zijn ding doen. En juist in die laag ligt de kracht van de vier Mancunians, die op een strak georkestreerde, ambachtelijke manier hun muziek opbouwen. Ze floreren bij discipline en herhaling, bij muziek die zich organisch groepeert rond cadans en uniformiteit. Of, zoals Curtis zou zeggen: ‘All dressed in uniforms so fine / They walked in line / They walked in line.’