Tracks van Nation of Language hebben de neiging zich al bij de eerste luisterbeurt aan je vast te klampen als koalaberen aan hun favoriete eucalyptusboom. Koala’s van het vertrouwde soort bovendien, want ook op hun vierde album grijpt het New Yorkse synthpoptrio terug naar het glimmende verleden, ergens tussen OMD en fluwelen new wave. De stem van Ian Devaney – op het vorige album nog strak afgegrendeld als een preset – zoekt ditmaal de mens op en blijft daar iets te nadrukkelijk rondhangen.

Waadde hun derde album Strange Disciple nog door een hoogpolig synthtapijt, het nieuwste wapenfeit Dance Called Memory laat opvallend veel lucht tussen de noten. Zo is Devaney’s stem in het gestripte Silhouette kwetsbaar naakt. ‘The hope was to weave raw vulnerability and humanity into a synth-heavy album’, aldus het trio uit Brooklyn. Maar het album ís helemaal niet synth-heavy, terwijl zijn stem daar juist zo lekker in marineert. Melodisch is het opnieuw dik in orde, en soms – zoals bij Inept Apollo en Under The Water – voegt alles ineens weer als een schitterend toeval. Maar de soep had wat ons betreft royaal aangelengd mogen worden met volwassen scheppen reverb en galm, afgemaakt met een batterij volvette synths. Kortom, een smeuïger onderlaag, überhaupt meer lagen, helemaal als je in de meegeleverde bio zelf My Bloody Valentine erbij sleept.