Weet u, aan middle of the road-recensies heeft niemand iets. En dus ga ik hier niet schrijven dat het vijfde album van Frank Carter & The Rattlesnakes een smaakvolle plaat is, waar alle woede onderhuids zit en waarop de volgetatoeëerde frontman zijn inner Alex Turner meer dan eens channelt. Dat het prima is dat de hardcorepunk van vroeger is ingeruild voor, tja, iets dat het midden houdt tussen Royal Blood-light en de band van de eerdergenoemde Turner.