Op de hoes van het Astronaut-debuut stond een foto van Dineke en Henk, de oma en opa van zanger/tekstschrijver/componist Pelle Bast. De kernboodschap van zijn kleine filosofische ontboezemingen toen: ‘Het leven lijkt maar eeuwig voor een tijdje.’

Bast is geen groot zanger, maar bleek wel een openbaring, vanwege zijn met een knipoog gebrachte Achterhoekse nuchterheid. Opvolger De Lucht is meer een bandplaat, met een breder instrumentarium en de inzet van producer Casper van der Lans (Personal Trainer, Tim Knol). Nog steeds klinkt niet alles groots of meeslepend. Soms is het gewoon lo-fi met een cello, en uiteindelijk zijn het toch weer die meesterlijke teksten van Bast die ook dit album kleuren. Het meest bijzonder is Een Filosofie Van Het Riool, geïnspireerd op zijn werk in de geestelijke gezondheidszorg. Behalve over eenzaamheid gaat het over verwondering over de menselijke wereld in zijn meest trieste én mooie vorm. Hij vindt het antwoord op de vraag wat al die mensen verbindt. ‘Als ik de wc doorspoel dan besef ik altijd hoe de mensen in de stad door het riool verbonden zijn.’ Geen speld tussen te krijgen. Ook blikt Bast terug op zijn jonge zelf. ‘In mijn dromen was ik Bowie, in mijn fantasie David Beckham.’ Relativeren kan hij ook. ‘Want de kans is groot dat niemand je kent na je dood, en dat de wereld verder gaat alsof je nooit hebt bestaan.’ Zou hij zomaar eens gelijk in kunnen hebben.