De titel van zijn negende album verwijst naar een zin uit een gedicht van Henriette Roland Holst (1869-1952): ‘De zachte krachten zullen zeker winnen.’ Wichers herkende in die positieve boodschap zijn eigen thematiek. Het overkoepelende thema op dit met synthesizers, gitaren en soms wat mondharmonicaspel en beats ingekleurde album luidt: ‘Iedereen wil liefde en een soort van rust.’ Dat is voor Wichers niet anders, dus hoopt hij maar dat er iemand naar hem terug staart. En dat er een plek is waar verbondenheid is en waar je kan uitrusten. Een soort van moederland. Moederland was de naam van zijn vorige theatertour en daar is hij nog niet helemaal los van.

Hoewel zijn vorige album Hemellichamen geweldig werd ontvangen en inmiddels ook zijn debuutroman Van De Goden Vervuld verscheen, bleek dat ‘Lucky’ in zijn artiestennaam de laatste jaren niet altijd een juiste typering. Wichers kende donkere tijden. Daar weet hij dan wel weer prachtig relativerende teksten aan te wijden. Zoals in Normale Gevoelens, geschreven voor mensen die ooit uit een depressie of psychose moesten kruipen. Hij schreef liedjes over de boel weer op de rails krijgen, om weer door te kunnen. Een ervan verpakte hij als een fraaie ode aan de ober. ‘Wat moet ik met in dit leven? / Wat moet ik nou? / Geluk is een kastelein / Die alles is in één: bediende, psychiater en sjamaan / Die weet waarheen de lanen van dit leven leiden, in ons bestaan / En ons de rust kan schenken die nodig is om door te gaan.’ Inmiddels is er gelukkig weer een nieuwe liefde, die twee hartverwarmende slotakkoorden op dit album opleverde (Zomaar Samen, In Bed Met Jou), een nieuwe stad en een nieuwe kijk op het leven. En er is naast dit intrigerende nieuwe album uiteraard ook weer een lange tournee, want sommige dingen veranderen nooit.