Searows (Alec Duckart) is een 25-jarige indiefolkmuzikant uit Portland, Oregon, waar hij een affectie voor streekgenoten als Sufjan Stevens en The Decemberists aan over heeft gehouden. Zijn overdonderende succes op social media, enkele jaren geleden, werd opgevolgd door het zelfgeproduceerde debuutalbum Guard Dog (2022). Ondanks zijn prille carrière tourde hij de afgelopen jaren met Gracie Abrams, Ethel Cain en Tamino.
De titel van Death In The Business Of Whaling, geproduceerd door Trevor Spencer (Mary Lattimore, Beach House), is gebaseerd op een citaat uit Moby Dick: ‘Yes, there is death in this business of whaling – a speechlessly quick chaotic bundling of a man into Eternity. But what then?’ Wat Duckart wil overbrengen, lijkt niet per se een album geïnspireerd op de klassieke roman, maar eerder een bundeling van persoonlijke anekdotes binnen een mythologische omheining. De teksten beschrijven een innerlijke strijd, een bekende vijand die wellicht dezelfde rol speelt als Herman Melville’s walvis.
Duckarts stem wordt herhaaldelijk vergeleken met die van Phoebe Bridgers. Jammer, maar onvermijdelijk. Het gitaarwerk in nummers als Dearly Missed en Junie delen eveneens sterke gelijkenissen met Bridgers’ stijl. Junie doet denken aan Chinese Satellite, de zangtechniek en productie versterken hun overeenkomsten. Duckart onderscheidt zich echter door zijn unieke teksten en zwaarder rockgeluid. Daarnaast is hij een bijzonder innemende aanwezigheid, met het soort verlegenheid dat enkel opduikt bij artiesten die menen wat ze zingen. Searows is het ontdekken waard.
