album
INDIEROCK

DESTROYER

Destroyer's Rubies

MERGE/IMPORT

De verenigde Amerikaanse popkritiek (www.metacritic.com) geeft deze cd een 8.7, waarmee Destroyer tot nu toe de twee na beste plaat van 2006 heeft gemaakt – een plaat die bij ons vooralsnog tot de importbakken veroordeeld is . . .

Destroyer’s Rubies is de zevende cd van Destroyer. Wat in 1996 begon als lo-fi-eenmansband van Dan Bejar uit Vancouver, non touring bandlid van The New Pornographers (hij schreef en zong enkele liedjes), is inmiddels uitgegroeid tot een hecht sextet, waarin naast bas, gitaar en drums plek is voor keyboards, harmonica, vibrafoon, tenorhoorn en trompet en met wie Bejar nu uitgebreid door Noord-Amerika toert. Bejar geldt daar als een van de talentvolste tekstdichters van zijn tijd. Zijn liedjes zitten vol cynisme, minachting, hoop, humor, waarbij hij – op snerende, Dylaneske toon – voortdurend naar zijn eigen bestaan als muzikant lijkt te refereren. Zijn platen, met name Streethawk: A Seduction (2001), die als zijn beste wordt beschouwd, vertellen de sage van de indierocker die het maakt en worstelt met zijn nieuwverworven status, al blijft het meestal vaag waarover zijn mooi geformuleerde zinnen nu precies gaan. Hij brengt ze met een krakende, hoge stem – niet echt een fraaie zangstem, maar wel één met karakter. Hij heeft wel wat van de jonge Bowie, vooral als hij aanzet. Zijn toon is bijtend, maar ook liefdevol. ‘Don’t worry about her, she’s been known to appreciate the elegance of an empty room,’ zingt hij in het negen en een halve minuut durende openingsnummer Rubies. Krassende gitaren, extatische drums en dromerige synths onderstrepen onmiddellijk het ambitieuze karakter van Destroyer’s Rubies. Soms blijft ‘westcoast maximalist’ Bejar ook heel dicht bij zijn slaapkamerverdriet (en dus het Liedje), tokkelt hij wat op zijn gitaar, speelt jazzlicks (Painter In Your Pocket) en gebruikt hij ook geen moeilijke metaforen maar heft een van zijn vele lalala-refreinen aan. Die zwierige refreinen geven zijn complexe liedjes iets theatraals, een kwaliteit die bijvoorbeeld ook de muziek van Arcade Fire, Bright Eyes en The Decemberists bezit. Bejar heeft ook wel iets ‘Europees’: iets van Brecht en Brel, plus een duidelijke fixatie op English Music (‘when brilliance is a taste for suffering’; op Streethawk) en Europese cultuur en meisjes (European Oils). Het lome slotnummer Sick Priest Learns To Last Forever roept beelden op van Pavement als barband in Texas. Lekker ongeconcentreerd. Spelen tot de fles leeg is. Destroyer is de naam. Ik ben er in een maand behoorlijk verslaafd aan geraakt.

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Gratis vinyl bij een abonnement op <span class="oor">OOR</span> (vanaf 34 euro)!
abo-actie

Gratis vinyl bij een abonnement op OOR (vanaf 34 euro)!

OOR deelt uit! Neem een halfjaar- of jaarabonnement op OOR en kies je eigen cd-pakket. Met nieuwe lp's van Arcade ...
'Keith! Ronnie!' Parlevinken bij de Stones in Amsterdam
achtergrond
the rolling stones

‘Keith! Ronnie!’ Parlevinken bij de Stones in Amsterdam

Drie weken lang streken The Rolling Stones neer in A'dam. Wie oplette, of mazzel had, kon een glimp opvangen van ...
Andy Fletcher was 'de normale man' van Depeche Mode
in memoriam
depeche mode

Andy Fletcher was ‘de normale man’ van Depeche Mode

Depeche Mode-toetsenist Andy Fletcher is op 60-jarige leeftijd overleden. Dat meldt de band op Twitter. Hij zou een natuurlijke dood ...

Recensie: DESTROYER - Destroyer's Rubies (album) | OOR