Het zat er al wel aan te komen. Op de laatste plaat van Zombi (Zombi & Friends, Volume 1) omarmde het duo al zonder schaamte yachtrock en blue-eyed soul met covers van onder meer The Eagles, The Bee Gees en Frank Stallone. Maar dat kon je nog weglachen als een geintje.
Nu denk ik dat een aantal platenbonzen van Relapse (toch jarenlang het hardste en vieste jongetje van de klas) zich even achter de oren krabde toen de hijgerige saxofoon in Sessuale II van deze nieuwe plaat voorbijkwam. Hier is niets tongue in cheek aan, dit is je reinste sophistipop-verering. Het grijpt niet alleen terug op Sade, maar ook op Pink Floyd ten tijde van A Momentary Lapse Of Reason, bepaald niet een van de meesterwerken in het oeuvre van de progrockers. Daar staan natuurlijk wel een paar klassieke Zombi-tracks tegenover, zoals de Jan Hammer-esque opener Direct Inject, het sluimerend epische So Mote It Be en het ronkende The Post-Atomic Horror. Maar in het algemeen zet Zombi de lijn van John Carpenter en Goblin op de eerste platen naar een meer gladgestreken Vangelis-geluid door. Geen probleem, zolang het – zoals hier – maar met veel klasse en kunde gedaan wordt.
