Een doordeweekse mailconversatie tussen OOR-collega’s Koen Poolman, Tim Veerwater en ondergetekende. Redacteur Erik van den Berg staat in de cc, maar houdt zich als coördinator van deze rubriek wijselijk op de achtergrond en wacht tot de rookwolken optrekken. Koen: ‘Ik vind dit een BEEST van een plaat. Ergens halverwege de brute noise van Unsane en de posthardcore van Touché Amoré. Die ene metal(?)plaat die je dit jaar moet horen. En die zéker gerecenseerd moet worden.’

Tim reageert koeltjes. ‘Ben het meest geschokt dat Koen dit metal noemt. Oude Pianos Become The Teeth, zo klinkt het. Screamo. Voor beginners’, mailt hij met een knipoog. ‘Klinkt zeker lekker’, zeg ik, ‘Maar inderdaad, net tussen Tim en mij in. Ik ga me er morgen eens goed toe zetten.’ Erik wijst ‘m uiteindelijk aan mij toe. Is het dan toch metal? Nee, maar goed is het wel. Ik hoor het allemaal: oude emo, pissige noisecore, dissonante hardcore. Het hard-zacht-spel zit inderdaad soms op instapniveau, maar screamo voor beginners? Dat zeker niet. Naast de bands die al genoemd zijn, voeg ik nog Quicksand en At The Drive-In toe als referenties. Maar ik zit qua leeftijd dan ook tussen Koen en Tim in.