Met een pak spaghetti kun je een pasta bolognese maken, maar ook een Surinaamse bami. Thundercats kruidenierskistje kent op Distracted nog altijd dezelfde ingrediënten: zijn kenmerkende hoge kopstem, de onnavolgbare maar dansbare baslijntjes en het torenhoge seventiesgehalte. Stephen Bruner serveert ons ditmaal een pastaatje dat wat bescheidener smaakt, maar zeker niet minder lekker is.

Op It Is What It Is (2020) was het zijn onbezonnenheid, de geniale chaos, waarmee hij indruk maakte. Op Distracted heeft de Amerikaan samen met producer Greg Kurstin (Adele, Kendrick Lamar, Foo Fighters) de bezem door die muzikale tornado gehaald. Al is het niet eerlijk hem te vragen een écht popalbum te maken, daarvoor daagt de bassist zijn luisteraars te graag uit. Ietwat uitgekleed is het zijn opereren in de fusionkeuken die deze plaat zo interessant maakt: veelstreamers met gastartiesten als Tame Impala, overleden hartsvriend Mac Miller en A$AP Rocky – ieder volledig verzonken in Thundercats sonische wereld – vallen naadloos samen met Bee Gees-discoballads als What Is Left To Say en Pozole. En niet te vergeten de onmisbare, dwalende, op Zappa-achtige baslijntjes leunende tracks Candlelight en Anakin Learns His Fate. Ondanks al die uiteenlopende smaken beschikt Distracted over de overzichtelijkheid die op ’s mans eerdere werk wel eens ontbrak, maar het blijft evengoed slim, spannend en op en top Thundercat.