Ha! Het oeuvre van een van de allerbelangrijkste bands uit de vorige eeuw is weer beschikbaar, geremasterd en wel. U weet wel, zo’n band zonder welke het poplandschap van nu er heel anders bij zou liggen. Nee, breek me de bek niet open over The Beatles: nu gaan we het eens over Kraftwerk hebben.

De elektronische experimenten van deze Duitse nerds gaven immers ruimte aan electro, hiphop, techno, new wave, synthesizerpop en praktisch alles wat daarop volgde. Zelfs U2 en Coldplay bewezen coverender- of citerenderwijs eer aan deze Duitse helden. Florian Schneider (1947) en Ralf Hütter (1946) bleken bovendien uiterst slimme conceptualisten én waren begiftigd met een bijzonder gevoel voor melodie. Niet voor niets hoor je Kraftwerk-nummers terug in bewerkingen voor strijkkwartet (Balanescu), salsa-ensemble (Senor Coconut), improgitarist (Gary Lucas) en zowaar gitaarundergroundcombo (Big Black, van Steve Albini).

Daardoor zijn de albums nog altijd de moeite van het opzetten meer dan waard, zeker in deze spectaculair verbeterde remasters. De eerste drie Kraftwerk-albums (Kraftwerk, Kraftwerk 2 en Ralf + Florian) zijn overigens nooit officieel op cd uitgebracht en dat blijft voorlopig ook zo. We pikken het verhaal op bij Autobahn (1974), de grote doorbraak: een korte versie van het (destijds) kantlange titelnummer. Dat is nog altijd een hypnotiserende lust voor het oor, maar de verder alleraardigste ambientachtige probeersels op de keerzijde doen niet direct recht aan het belang van de groep. Opvolger Radio-Activity (1975) borduurt met matig succes voort op de elektronische experimenten van daarvoor, maar is vooral van belang omdat het de eerste is in een reeks heuse conceptalbums. De nummers worden voortaan gecentreerd rond een bepaald thema en vertonen ook muzikaal een sterke samenhang.

Dat wordt vooral duidelijk op het briljante drieluik Trans Europe Express (1977), The Man Machine (1978) en Computer World (1981). Kraftwerk is intussen aangeland bij razendknap in elkaar gezette elektronische pop, gevangen in kristalheldere melodieën en streng-doch-speelse sequencerpatronen op mathematische ritmes. Terwijl zwarte Amerikaanse hiphop-, electro-, techno- en house-luitjes de funk ontdekken in die Teutoonse beats, en synthipoppers en new wavers ook bij de les blijven, raakt Kraftwerk zelf in een crisis. Ze doen jaren en jaren over Electric Cafe (1986, nu uit onder de oorspronkelijk bedoelde titel Techno Pop), dat een nogal geforceerde herhalingsoefening blijk.

De vernieuwing zit ‘m in het uitbundige gebruik van digitale instrumenten, maar precies dat maakt de boel ruim twintig jaar later nogal tijdgebonden. Dan is Tour De France Soundtracks (2003, bij de reissue is het laatste woord van de titel gesneuveld) eigenlijk een stuk leuker, al hoeven we in dit stadium natuurlijk niets baanbrekends te verwachten. The Mix (1991) is een voetnoot bij dit indrukwekkende oeuvre: een compilatie van niet al te schokkende remixen uit eigen huis, die hier en daar de tand des tijds minder hebben doorstaan dan de welbeschouwd schokkende originelen.