Ah ja, denk je als Yaya Bey in openingsnummer Wake Up B*tch furieus begint te rappen. Ze heeft het niet van een vreemde: haar vader was immers Grand Daddy I.U., rapper en lid van Juice Collective en ook al niet meer onder ons. Maar daarna laat ze haar ware talent los: zingen, over sobere beats die heel sierlijk heen en weer schuieren tussen r&b, jazz, hiphop, toefje reggae soms.
Zo ongemakkelijk en confronterend als haar optreden op Le Guess Who? vorig jaar was, zo uitnodigend klinkt haar stem hier. Niet leunend op krullig virtuositeitsvertoon, maar recht op de man af. Ze heeft het over kwetsbaarheid en kracht, over racisme en sociale ongelijkheid, over God en de club.
Dream Girl drijft op een spannend bonkende baslijn en weinig meer en dat is genoeg – maar wel een paar minuten te kort. Merlot And Grigio is zowaar een uitstapje richting Caribische soca, en zo word je nog wel een keer of wat verrast. Yaya Bey bracht zelf de fondsen bij elkaar voor deze plaat en had bovendien een forse hand in de productie, naast ervaren krachten als DJ Harrison, Butcher Brown en Badbadnotgood. Zelfverzekerde dame, deze Yaya Bey, en haar talent komt hier prachtig tot leven.
