De PR-machine in huize A$AP Rocky heeft overuren gedraaid. Maanden – of eigenlijk jaren – voordat er een titel, eerste single of releasedatum bekend was, had het toen nog naam- en vormloze album al cultstatus bereikt. Eerste single Punk Rocky en de brede samenwerking met Tim Burton brachten die creatieve belofte tot een kookpunt, maar gedurende de eerste dertig minuten van Don’t Be Dumb blijkt die vernieuwende bruisbal zorgvuldig verstopt.

Rakim Mayers, de naam in het paspoort van Rocky, opent de plaat zoals we hem kennen. Tracks als Stole Ya Flow en Stop Snitching schuren, desoriënteren en blijven ver weg van harmonische klanken. Een formule die de rapper in zo’n anderhalf decennium geperfectioneerd heeft en waar hij nog altijd mee weet te imponeren. De harmonie wordt wél gevonden in Stay Here 4 Life, met een aalgladde featuring van Brent Faiyaz, een broodnodige oase van rust op een album dat wel érg veel productionele ditjes en datjes bevat.

Pas vanaf die veelbelovende eerste single Punk Rocky (track 10) horen we écht een nieuwe Rakim. In Whiskey (Release Me) met Gorillaz en Robbery met Doechii vallen eindelijk de vertrouwde A$AP-puzzelstukjes gesmeerd samen met het onbekende, al voelt het in het geheel een beetje misplaatst; mosterd na de maaltijd.

Voor een album dat zó leunt op een eigen identiteit is Don’t Be Dumb wel erg verdwaald. Het voelt alsof de rapper het liefst ‘gewoon’ een typische A$AP-ervaring à la Long. Live. A$AP had afgeleverd, maar het inmiddels aan zijn stand verplicht is daar ‘boven’ te staan. Het resultaat is veelzijdig en bij vlagen echt wel indrukwekkend, maar niet het verzorgde meesterwerk waartoe de veronderstelde creatieve duizendpoot in staat leek.