Everyone Smiles (2024) van de Utrechtse band The Maureens was zo’n plaat die iedere liefhebber van gitaarpop een glimlach op het gezicht toverde: tinkelende gitaarliedjes met meerstemmige vocalen in de traditie van The Byrds, The Long Ryders en Teenage Fanclub. Op Don’t Give Up, inmiddels hun vijfde album, gaan The Maureens daar gewoon mee door. Ook deze plaat is geproduceerd door Frans Hagenaars, bekend van geestverwanten als Daryll-Ann, Johan en Yorick van Norden.

Klein maar belangrijk verschil is dat The Maureens ditmaal de liedjes niet in een studio opnamen, maar min of meer live in een houten cottage in de Belgische Ardennen. Daardoor klinken ze iets energieker en meer organisch. Bij veel bands leidt zo’n aanpak tot kortademige zang en afgeraffelde gitaarriffs, maar niet bij The Maureens. Die mooi kleurende mellotron in Seventeen en Driving North is natuurlijk wel later toegevoegd, net als die vervreemdende phaser over het akoestische Dusty Pages. Want uiteindelijk staan de liedjes toch voorop. Bij The Maureens hebben die een kop en een staart, en vooral een memorabele melodielijn. Oceans Apart, Talking In My Sleep en Crying For The Moon zouden ook in een andere context prima kunnen werken – toch het kenmerk van een ‘goed liedje’. Digitaal te genieten, deze plaat, maar via het Spaanse Meritorio Records ook op toepasselijk analoog vinyl.