Black metal is in transitie. Vanuit vuige en groezelige kelders in het noorden van Europa, met niet alleen rudimentaire opnametechnieken maar ook dito ideeën over de wereld, heeft het zich nu ontwikkeld tot een volwassen genre met diverse vertakkingen.

Je hebt de traditionele hoek (nog steeds vooral oudere witte mannen) en je hebt bands als Agriculture, Witch Club Satan en Liturgy, die niet alleen spelen met muzikale uitstapjes en linksere idealen, maar ook met het traditionele genderprofiel. Het Nederlandse Doodswens biedt dan een opmerkelijke tussenvorm. Begonnen als tweevrouwsformatie is het nu een trio met twee mannen, maar drumster en grunter I. zwaait nog wel fier de scepter. Weg zijn de wat atmosferische postmetal-uitwaaieringen die voorganger Lichtvrees uit 2021 nog kenmerkten (Oké, She Carries The Curse vormt de uitzondering). Het geheel ademt nu meer en meer de liefde voor de traditionele second wave of black metal – denk tourmaatjes Marduk, maar ook Mayhem en Darkthrone – inclusief ouderwets uitlopende corpse paint. Buiten de rudimentaire opnametechniek gerekend dan. Die zit namelijk strak in de lak. Soms moet je ook niets meer veranderen aan de basis. Doodswens snapt dat.